tag:blogger.com,1999:blog-103218562012-02-01T15:25:57.439+02:00Τέλος: ο σκοπός μιας ενέργειας/ών. Σκοπός κάθε γένεσης είναι η ανάπτυξη της δυνατότητας (του «δυνάμει όντος» σε πραγματικότητα (σε «ενεργεία ον». Στη φύση τίποτε δεν είναι περιττό, τίποτα μάταιο, τίποτα που να μην είναι τέλειο.Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.comBlogger831100tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-77410522079690441872010-04-15T22:31:00.006+03:002012-01-08T13:25:32.257+02:00

Η σκιά να χαράζει το κορμί η τάχα την διαφάνεια χολή, το δακρυ το άλικο, φως η σκοτάδι ας γενεί...

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0Νέα Σμύρνη, Ελλάς37.942439 23.71472437.9299165 23.694983 37.9549615 23.734465tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-40920994108959786442008-12-22T00:16:00.007+02:002012-01-08T16:30:55.411+02:00

Κοιτώ τον ουρανό και τον βλέπω για άνεμο και αυτός να γίνεται θάλασσα οργισμένη. Περπατώ το ποτάμι μα είναι βάτα ματωμένα με αγκάθια για άνθη καλού, Ψάχνω για μια ματιά και είναι μαύρη τρύπα με έναν σταυρωμένο σε ερωτική αγκαλιά και πίνω το αίμα για κρασί μα είναι η ψυχή μου. Μαζεύω ένα λιθάρι λαμπερό που είναι καταγής μα είναι το μυστικό σας. Ψάχνω το δικό μου μα είναι θαμμένο στην

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-50909026834283612822008-02-18T08:16:00.001+02:002008-02-18T08:17:30.591+02:00

Είναι άδικο ότι έχω κάνει.Μα πιο άδικο είναι ότι ο γιος μου δεν θα με θυμάταιΑγαπώ την σύζυγο μου,μα δεν είμαι πιστευτόςσκίζω μόνο τις δικές μου σάρκεςαλλά όλοι φοβούνται μην τους δαγκώσωμε δόντια δανεικά.Αγοράκι μου, ένα δάκρυ ένα φιλί και ένα χαμόγελοξεφτίλα σε κάθε όνειρο σου αφήνωΉμουν λίγος και το ξέρωστο κάτω κάτω ούτε και 1,70μα εσύ την μαμά σου μόνο να αγαπάς

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-7940701715849059802008-02-16T13:24:00.000+02:002012-01-08T15:55:19.668+02:00

Σηκώθηκα και ο ήλιος ξαναγεννιόταν Χάραμα, το άστρο μου ένοιωσα πως λησμονιόταν Τα λιγοστά μαλλιά μου, γκρίζα σαν τα όνειρά μου τα έκρυψα από την ματιά μου μα τα δάκρια κόκκινα και μαύρα τα έβαψα σαν την καρδιά μου Δεν πονώ πια… γιατί έχω πονέσει Ψυχιατρείο της ζωή αγωνιά, για τα ψυχιατρεία του κόσμου μας Με έναν κλόουν μόνο πρωταγωνιστή το χαμόγελό του δάκρυ μόνο να ναι. Τις ρίζες μου

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-13764142208426404702008-02-03T13:22:00.000+02:002012-01-08T16:36:57.018+02:00

Μια χούφτα παιδί με ανάσα τόσο δα μικρή, μα… με καρδιά τόσο μεγάλη που μας χωρά όλους. Δυο μάτια μεγάλα, που χρώμα δεν πήραν ακόμα. Περιμένουν τον κόσμο να φανεί με ένα χαμόγελο και ένα κλάμα αγνότερο του αγνού. Ανάξια η κληρονομιά μα με ευγενείς απογόνους το χρώμα των ματιών θα εκδικηθεί αγνά και ταπεινά και εγώ… μόνο το περιμένω. Για αυτό γράφω με ένα πεζό λόγο. Ένας άθλιος πρόγονος

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-70673703658124670802008-02-01T13:36:00.000+02:002012-01-08T16:30:27.595+02:00

Το δάκρυ είναι ζωή μα και βροχή που το βλέμμα το σμιλεύει ρυτίδες το κάμει, και σε υπονόμους ψυχών βασιλεύει. Είναι και χαμόγελο που τον κοσμο τον κυριεύει λούτρινα παιχνίδια του μυαλού που σε λαβύρνιθο σε οδηγούν. Ένας καμβάς λευκός που κόκκινη πινελιά στο κέντρο τον χαράζει μα εγώ μαριονέτα του άδικου, λευκό πάλι τον κάνω. Τι και αν αγκαλιά έχω, κανείς δεν την θέλει. Πονώ μα δεν φωνάζω

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-17229052556171488762008-01-31T19:07:00.001+02:002012-01-09T01:58:40.487+02:00

Στο κρεβάτι μου ξύπνησα μα δεν τον αναγνώρισα τον τόπο έναν ήλιο θυμάμαι και ένα φεγγάρι μόνο να με τυραννά γύρισα τον κόσμο όλο, μα «φως» και «σκοτάδι» μόνο είδα η καρδιά μου πόνεσε και την ξέρασα, χρώματα γύρευα μήτε γκρίζο όμως βρήκα. Μόνο κάποια ηλιαχτίδα ζέστανε την ψυχή μου και την καρδιά μου στο διάβα της ζωής μόνο που είναι τόσο πολύτιμη που δεν ξέρω αν είμαι ικανός να την διαφυλάξω.

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-63301252081296439672008-01-30T01:30:00.000+02:002008-01-30T01:41:42.430+02:00

Ο λόγος που σας στερήθηκα δυο σχεδόν χρόνια…

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-698111503159472842008-01-29T15:38:00.000+02:002008-01-29T19:09:23.142+02:00

Θάνατε μου άκου……περπατούσα και συνάντησα σκιές,συνάντησα και ανθρώπους γυμνούςπου νόμζαν ότι ήτανε ντυμένοι.Το παρελθόν είναι όμορφη πόλη,μα το μυαλό μου μόνο, εκεί μένει Το μέλλον χωρά τους όλους, ζωντανούς και πεθαμένους,μα το παρόν κυλλά όπως του ματιού το δάκρυκαι το χαμόγελο μένει, παλάτι χωρίς τον βασιλιά του.Χάθηκα… ψάχνοντας το φωςΣτον δρόμο, …στο ανηφόρι, …έγινα σκιάκαι χάθηκα στα

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-32957329794399507882008-01-27T23:03:00.000+02:002008-01-27T23:06:54.921+02:00

Σκιές, αναμνήσεις, καταγραφές ταλαίπωρες.Έχω ένα μωρό` μου χάρισε την ανάσα του στο προσκεφάλι μου για συντροφιά. Είναι η μπέμπα μου! Την ευχαριστώ. Την ευχαριστώ κι άλλο, γιατί αυτό τον έρωτα τον κάναμε το πιο όμορφο πράγμα που έχει συμβεί στον κόσμο. Τον γιο μας. Είναι πια μεγάλος πολύ μεγάλος για να είναι προσδοκία όνειρο ή εικόνα. Είναι δεκατριών μηνών. Έχω σταματήσει εδώ και αρκετό καιρό να

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-7950058635804694212008-01-27T19:30:00.000+02:002008-01-30T01:50:22.888+02:00

Το μονοπάτι της αυγής στολίδι στο άρωμά σουκι ένας άνεμος ζωγραφιά η καρδιά σου σαν με συνεπαίρνει.Κάθε που σε συναντώ χαμόγελο η ματιά σου,ένας θυμός κι ένα αϊ σιχτίρ σαν κεντά τον έρωτά μουη πληγή σπόρο σε γόνιμο χωράφι καρπό θα κάνει.Χρόνια απανωτά, όργωσα πολύ.Μα, λιθάρι γη, το αλέτρι το χαλούσε.Τώρα που θα τα θωρώμαχαίρι και νισάφι.Ποια να ναι η κόρη η ζηλευτή,ποιος ο κύρης και πιο το

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-19048317765435729742008-01-27T18:40:00.000+02:002008-01-27T19:39:01.509+02:00

Μαυρομαλούσα κυρά,και της καρδίας μου νύφηκόρη μακρινή των γονιών σου, κόρη.Mάνα και κύρης,στο όνειρο τα γελαστά σου χείλη.Του Ολύμπου η κορφή σε θωρείκαι εγώ γυμνός, μικρότερος όλωννα σε καρτερώ να με φιλήσεις,ευχή αλλόκοτη το μονοπάτι να ανοίξει .Ματόκλαδα, δάσος πλουμιστό,απάτητα όσο κι αν τα φιλήσαν,Άγριο, όσο η ανάγκη,μα με ένα γέλιο άνεμο για γιο και κόρη,…να με σαρώνειτην ανάσα σου να

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1140474880767708242006-02-21T00:24:00.000+02:002006-02-21T00:34:40.796+02:00

Το μονοπάτι της αυγής στολίδι στο άρωμά σουκι ένας άνεμος ζωγραφιά η καρδιά σου σαν με συνεπαίρνει.Κάθε που σε συναντώ χαμόγελο η ματιά σου,ένας θυμός κι ένα αϊ σιχτίρ σαν κεντά τον έρωτά μουη πληγή σπόρο σε γόνιμο χωράφι καρπό θα κάνει.Χρόνια απανωτά, όργωσα πολύ.Μα, λιθάρι γη, το αλέτρι το χαλούσε.Τώρα που θα τα θωρώμαχαίρι και νισάφι.Ποια να ναι η κόρη η ζηλευτή,ποιος ο κύρης και πιο το χωράφι

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1134327715038500822005-12-11T20:49:00.001+02:002005-12-11T21:01:55.056+02:00

Ένα ναυάγιο το κορμί,με ένα μυαλό, πανί σχισμένοτην ρώτα να γυρεύειγια ένα λιμάνι βυθισμένο,αρχαίων χρόνωνμε μια αγκαλιά ανθοδέσμημε λειχήνες και βρύα,σε έρημο τόπο να σαπίζεικι μ’ έναν ήλιο οπιομανήπου σε γελάτην πίπα του να καπνίζειταξιδεύει.Τι το θωρείς αυτό που σε περιμένει;Ταξίδι είναι τι το γυρεύεις;Κάθε ρυτίδα μου αξίζει χαράμιμια καλημέραμα καληνύχτα καταλήγειΤούτο το βλέμμαδεν βουρκώνει…

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1134206222476385492005-12-10T11:14:00.000+02:002005-12-10T11:17:02.493+02:00

Σαν δυο νερά που λαχταρώ η αγάπη μουΈνα λευκό και διάφανοκαι το άλλο κόκκινο σαν φωτιάΚαι τα δύο τα διψώ και πόθο μου τα θέλωκάθε γουλιά τουςόνειρό μου δρόμος να διαβώνα κεντηθώ και να κεντήσωπόνο αγάπης που λαχταρώ σαν σε ανταμώνωΝα γύρω τούτο τον οχετόπου μυαλό άλλοι το λένεκαι μόνο να αγαπώ σαν σε κοιτώΤόπο άγιο δικό μου που βεβηλώνωσαν σχίσω τούτο το σάπιο κορμίβορά σε κάθε θεριό να

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1129628197481284322005-10-18T12:34:00.000+03:002005-10-18T12:36:37.486+03:00

Άσχετο... Παντρεύομαι την μπέμπα μου!http://miasolitudine.blogspot.com/

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1127761012211870792005-09-26T21:54:00.000+03:002005-09-26T21:59:26.466+03:00

Ξέρω να αγαπώ λέω,νομίζω ενίοτε και ότι ζω.Κινούμαι με κανόνες δήθενκαι ανταμώνω την χαράμα συναντώ το παράλογό μου.Περπατώ μονάχος μήτε και μοναχός όμως…Μα την ζωή την λατρεύω…Με ένα χαμόγελο στον εαυτό μουμήτε περιστέρι μήτε και αετό την έκανα…και τα φτερά μου…τα νοιώθω στην καρδιάκαι είναι μολυβένιαμα εγώ τα πιστεύω και θεριεύω.Μια ζαριά να ρίξω και μια ματιάτο χαμένο μου παιχνίδι να το κάνω

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1127497416677038752005-09-23T20:39:00.000+03:002005-09-23T20:43:36.683+03:00

Πώς να αρνηθώ γαμώτο να γράψωσαν το αίμα μέσα μου κυλάμα το πύων του κόσμου το αφεντεύει;Πώς να ζευγαρώσω λόγιαχωρίς να τα γράψω,πώς να αρνηθώ να πεθάνω,όταν τόσο την ζωή την αγαπώ……πώς να την ζωγραφίσω καλοί μου, πώς;Ένα λεπίδι η ζωήπου στόμωσε στο άδικοτην ανάσα μου κόβει,πονώ… ενίοτε και βήχω,μα ξαναγεννιέμαι πιο δυνατόςκάθε φορά που ένα τόσο δα κομμάτι ψυχής μουξεφεύγει,φεύγει και ένα γέλιο

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1126949111716244372005-09-17T12:15:00.000+03:002005-09-17T12:25:11.720+03:00

Σκέφτομαι και δεν ξέρω τι.Εννέα μήνες σκορπώ δημόσια λόγια και δεν ξέρω γιατί. Γράφω είκοσι χρόνια και δεν κατάλαβα γιατί. Στο κάτω-κάτω μόνο λόγια ήταν τελικά. Και η ψυχή μου και αν μίλαγε, πάλε η δικιά μου ψυχή ήταν σύντροφος σε μια λαχτάρα.Διακόπτω, μέχρι νεωτέρας ανακοίνωσης στην καρδιά μου, να συμμαζέψω τα περιττώματα των λόγων μου.Και ευχαριστώ και συγνώμη όσους και όσες άκουσαν την ανάσα

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1126725648063214702005-09-14T21:58:00.000+03:002005-09-14T22:20:48.086+03:00

Ένα χαμόγελο και ένα δάκρυπάντα αντάμα στο όνειρο είναι,μια κραυγή και μια φωτιάφως της ψυχής είναι και χαρά.Η δροσιά της αυγήςφιλί, ηδονή, και πόνοςκαι ότι δεν ακουμπώπληγή να με καρτερείκαι να μην φοβάμαι.Εγώ άσχημος,και εσύ ζωή… πεντάμορφηδιαβόλισσα μεγάληνα με τυραννάςμα έχω ένα φιλί, κεράσι κόκκινο,την δροσιά του να τρυγώ,και για χωράφι μια καρδιάπου τα γεννήματά τουμάγια και προσευχή συνάμα

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1126300159143255012005-09-10T00:06:00.000+03:002005-09-10T00:09:19.150+03:00

Μια μικρή ιστορία θα σας πω, τόσο δα μικρούλα,για ένα κυκλάμινο σε μια «άγονη» γη ριζωμένοπου πλατάνι ήθελε να ‘ταν να χαρίζει την σκιά του,και για ένα ποτάμι που θελε να γίνει θάλασσανα σεργιανίσει όλο τον κόσμο και να χαρίσει την δροσιά του.Διάφανα, και λίγο γαλάζια και τα δυο, το όνειρο τους το αγάπησαν.Τα γεννούσε και τα δυο, αιώνες τώρα, ξανά και ξανά, ο ίδιος «ήλιος».Ο ίδιος άνεμος τα

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1125246438230841612005-08-28T19:23:00.000+03:002005-08-28T19:27:18.236+03:00

Φωτογραφικό δάνειο από http://thomashawk.com/Κοιτώ τα νύχια μου και είναι μαύρακοιτώ το αίμα μου σαν κάθε μέρα ξεψυχώκαι είναι πιο μαύρο.Κοιτώ τον ουρανόκαι δεν είναι ο δικός μου.Προσευχή τον λυγμό μου κάνωκαι χάνεται!Ένα φιλί μόνο ήθελακαι γίνεται γιαπί προς κατεδάφιση.Ανεμομαζώματα μια ζωήμε μια φωνή τραυλήκαι στίχους άμουσουςπώς να διαβείς την ζωή;Θυμάμαι κάθε χαμόγελο,μα με γερνούν όλα.Μια

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1125055789598044202005-08-26T14:28:00.000+03:002005-08-26T14:29:49.603+03:00

Άφησα την πνοή μου σε ένα όνειρομε Cyprus πέταξα (δυστυχώς για σας) μα έφτασα ψηλά και ψηλά έμειναμα μόνο έζησα πολλά καλά ένα χέρι τόσο δα μικρό συντροφιά είχαμα μια μεγάλη καρδιά, καρδιά μου έγινεΣαράντα μέτρα περπάτησαμα ήταν ολάκερη γη,χαμόγελα που δαμέ στην ψυχή μου τα κράτησα,τζαμέ βρέχει και εγώ μονάχα γράφω,να καταλάβω την μοναξιά που ποτέ δεν μου έτυχε… (?)ένα δάκρυ και ένα γέλιο

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1123769156858933362005-08-11T17:00:00.000+03:002005-08-11T17:05:56.870+03:00

Γιατί μου παίρνεται την ζωή;Γιατί σαν αγαπώ κάτι αυτό να λειώνει;Πώς να πενθήσω ο άχρηστοςόταν ξημερώνει;Πως μαντίλι μεταξωτό να σου κουνήσωόταν κινάς εκεί που με πονά;Θα σηκωθώ από το σάπιο μου κρεβάτικαι θα κινήσω σε ένα σοκάκι να σε συναντήσωτο φιλί που μου στέρησε η ζωή να σου δώσω, να στο χαρίσωνα πονώ και να γκρεμίζομαι σαν σε χάνωκι ας είμαι σκιά και βρώμα λιγδιασμένηπαραμύθι και λάθος

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1123749525116884802005-08-11T11:35:00.000+03:002005-08-11T11:38:45.120+03:00

Που να κοιτάξω;Κύκλους κάνω,περπατώ, και τα πόδια μου πονάνε.Ένα χαμόγελο αίμα γίνεταικαι ένα αναφιλητό φτηνό στολίδι.Κοίτα μεδιαβαίνω το ίχνος της ζωή σουμα δεν την ακουμπώ.Κοίτα μόνο……μπροστά είναι η ζωήνα την αντέχεις θέλει μόνοΈχει συννεφιά… Αύγουστος… και εγώ να περιμένω να ξαναγεννηθώ,…με το παρελθόν για άγκυραπώς να αντικρίσεις το μέλλον;Πώς να αγαπηθείς χωρίς κουράγιο;Λίγα λόγια μόνο…

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1123354024281204332005-08-06T21:43:00.000+03:002005-08-06T21:47:04.293+03:00

Μια φυσαρμόνικα παιδικήτούτο τον σκοπό τραγουδάκαι είναι τραγούδι χαράς ζωγραφισμένης.Ένας ουρανός για σκέπη,λάβρα γίνεται και αστραπηβόλοςκαι το φως το πορφυρόστεφάνι να σε στεφανώνει.Όλος ο κόσμος πια μικραίνει,και μοιάζει με γειτονιά γκρεμισμένη,της καρδιάς βαθιά πληγή, και γνώση όμωςμε μια μεγάλη αγάπηνα το σιγοτραγουδά, ξαναζωντανεύει.Γιοφύρι ζωής να το κάνει κρεμαστόόνειρο να γίνει αμόλυντο

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1122718505554199552005-07-30T13:10:00.000+03:002005-07-30T13:15:05.566+03:00

Μη με ζυγώνεις με ματιά περαστική.Εγώ, τους δρόμους της ζωήςχαλί στα πόδια σου τους θέλω.Σκοτάδι και παγωνιά συναντώσαν χάνεσαι από την ματιά μου.Θυμάμαι λόγια που τα λαχταρώκαι ένα μπουκέτο φιλιά που νοσταλγώ.Η ματιά μου γυάλινη γίνεταιμα περπατώ την ζωή και δεν φοβάμαι.Θα αράξω σπίτι να βαφτώ σήμερακλόουν στην μοναξιά μου να γίνωκαι την έρημο τις ζωής μου θα σεργιανίσωτην σκοτεινιά της,

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1122283719211478052005-07-25T12:12:00.000+03:002005-07-27T22:42:38.643+03:00

Πώς να χορέψω μέσα στην ματιά σουπώς να σύρω τον χορότην καρδιά σου να ανταμώσωνα την κάμω φυλαχτό και στολίδικάθε τι που μετρώτην αγάπη μου συναντώλαχτάρα είναικαι την φιλώγέρνω την ματιά μουκαι την αγάπη συναντώήλιος είναι και φεγγάρι μουκαι την καρτερώένα χάδι η ζωήκαι στο σκοτάδι φωςτο να αγαπάς είναι η ζωήκαι ένα δάκρυ φωτεινό* Φωτογραφικό δάνειο από τον dogganos στο http://www.dpgr.grΘέλω

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1122230878923326762005-07-24T20:19:00.000+03:002005-07-24T21:51:16.526+03:00

Ti chiedo un perdono per buongiorno e vorrei che mi chiedessi una buona parolacosì che diventi coperta e amoreun sorriso e uno sguardo ti donereipure se sono più piccolo dell’albae tu più brillante del sole nelle messe d’agostocaldo sarebbe il mio animo e tu saresti la freschezza,un sogno come nave senza l’alberopotrei solcare il mare della tua bellezzae il tuo amore corseggiarecon un vestito per

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1122106871905607942005-07-23T11:17:00.000+03:002005-07-23T11:21:11.913+03:00

Θυμάμαι τότε που θύμωνα σα παιδί……σήκωνα τα χέρια μου σε μια αγκάλη να χαθώ.Είχε την προστυχιά του,και το δίκιο μου άδικο ας ήταν με επιμονή.Τώρα που το δίκιο μου το συναντώκατάρα μοιάζει και ασχήμια απεχθής,και εγώ άδικος να το περιφέρω με υπομονήξοδεύοντας τους άλλους.Το δάκρυ μου, πόνος καρδιάς τότε το γεννούσετώρα πια σκουπίδι στην ματιά τους είναι,και αυτό με θολώνει…Με μια βαλίτσα προσμονή

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1121549676190394402005-07-17T00:23:00.000+03:002005-07-17T00:34:36.196+03:00

Μην αγαπάς με τρόπο που με πληγώνει,μόνο θα σε θυμώσεικι αυτό την καρδιά μου θα ερημώνειγιατί και να μην ξέρει πως, αγαπά τα έμορφαΝεράκι στα ματόκλαδά σου θα θελα να ήμουνμα ποτέ δάκρυ που δεν το γεύθηκαποτάμι χαράς, ναι, και δροσιά ναι!Γίνηκαν φωτιά τα μάτια μουνα αγαπώ και πώς να τα σβήσω;Είναι αψηλό το βουνό που θωρώκαι εγώ τόσο μικρόςπου πια την ζωή δεν την μετρώμόνο τους αναστεναγμούς

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1121373415987524812005-07-14T23:33:00.000+03:002005-07-14T23:36:55.993+03:00

Τα καλντερίμια τα αγάπησαγια τις ρωγμές τουςκαι τους ανθρώπουςγια τις μικρές ρυτίδες στη νιότησαν μεγαλώνουν στο διάβα τουςγια την λησμονιάΜε αρέσει να τα περπατώκαι να ακούω τα βήματα μουσα γίνονται έναμε τους χτύπους της καρδιάςτης παθιασμένης με έρωταΌπως τα ακροδάχτυλά μου ποθούντην ζεστασιά και το ρίγοςέτσι και η ματιά μου χάνεταιμέσα στην ομορφιά τουςΕίναι και φως και σκοτάδιτούτο που

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1121106841954886192005-07-11T21:31:00.000+03:002005-07-11T21:39:18.910+03:00

* Mark WakelyΈνα μικρό παιδί άγριο τριαντάφυλλονα με πονά με την αγάπη τουκαι εγώ πόρνος σε ένα γεφύρι ηλιαχτίδαςπελάτη το όνειρο να κάνωμε το αίμα μου τροφή του να ‘ναι πάνταΚλαίω και το χαμόγελο φιλιά ερωτικά λέω είναι,μα πονώ σαν μιλώ όσο και όταν αγαπώΜια αγκαλιά όλος ο κόσμοςμα ένα μόνο φιλί πολύτιμο,με μια κραυγή βουβήέρχεται ο θάνατοςκαι με ένα χαμόγελο η ζωή στον έρωταΈνα σαξόφωνο τρελά

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1120857387881334812005-07-09T00:12:00.000+03:002005-07-10T11:11:28.376+03:00

Τριανταφυλλένια μοσχομυρούσαμε φως κατάλευκο να σε λούζεισαν η ματιά μου γυαλίζειτο γέλιο σου χάδι στα όνειρα μου είναιΚαραβοκύρισσα μικρή κυρά,σαν ταξιδεύειςσχίζεται η θάλασσα κι ο άνεμος σωπαίνειμα τη καρδιά μου ταξιδεύειςΜε ‘να γιασεμί για σκουλαρίκικαι με χαμόγελο μέλι,κουρσεύεις κάθε γη και κάθε σκέψηΤρυγώντας όνειρασπονδή το δάκρυ σου κάνειςγια μια αγάπηΚάθε στεριά σαν την ανταμώνεις,

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1120668677570158712005-07-06T19:46:00.000+03:002005-07-10T11:15:41.150+03:00

Ως κλασική περίπτωση- αποτυχημένος ενθυμούμαι -γυμνός πρωτόγονος, κουφάρι πια σαθρό,ένα γύρω μου να κοιτώ όταν φωτιά του βάζωΤον ορίζοντα για να αλλάξωπορτοκαλί παράδοξο να με αγκαλιάσει λαχταρώΜε μια μάννα με αγάπη διάφανηπώς να περπατήσεις στα στερνά;Σκόνη αιώνων για σκουτί,και του κορμιού και της ψυχής,στους ανέμους του κόσμου είναι παραδομένοΒελούδο πολύτιμοαπό φιλιά σε κορμιά άσπιλα

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1119818897132779162005-06-26T23:05:00.000+03:002005-06-26T23:58:25.306+03:00

Μια χαραμάδα ζωήςπαντοτινά πολύτιμηςκάθε σκέψη είναι...…είτε μας πονά είτε μας εξιτάρει...Για τους φοβισμένους όμως ποτέ δεν μιλώγιατί τους αγαπώ με άλλο τρόπο.Τους κριτές απλά τους αποφεύγω...για να μην συνθλίψω το προσωπείο τους!Όσο και τον ιδρώτα μου απόδειξη ζωής θέλω να τον βαφτίσωυγρασία νεκρού καλά συντηρημένου,λίγο πριν τα δάκρυα μύρα αποχωρισμού είναι.Με μια αγάπη ανάπηρη και ένα φιλίτι

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1119037723657366182005-06-17T22:38:00.000+03:002005-06-18T13:10:35.723+03:00

* Τσίγκος ΘάνοςΑφηρημένο κόκκινο, 1955, Λάδι σε Μουσαμά, 73,2x92 εκ.Μικρό μου όμορφο «γαμώτο»θεριό είσαι και ξωτικόσε πολιτεία ασθμαίνουσακαι εγώ ορειβάτης σε άφταστο όνειροπόρνος πρώτος της αλήθειαςνα κερνώ το άδικομα αγάπη κι έρωτας να νιώθω ότι είναιΦιλιά δροσιάς που στεφάνι αγκαθωτό γίνονταιοι αναστεναγμοί,και κρίνα διάφανα τα δάκρυα,ζωγραφιά σε καμβά κατάξερομε Άλικο χρώμαΜε μια σκλαβιά και

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1118500559817662762005-06-11T17:30:00.000+03:002005-06-11T17:35:59.820+03:00

Άλλο σήμερα να γράψω δεν μπορώ γιατί δεν το έχω… και κάτι με τρομάζειΜάλλον πρέπει να τα σταματήσω αυτά και να δεχτώ τα «δώρα» του μηδενός!…ή να επιμείνω τα σάλια μου να τα κάνω αγάπηΣυγνώμη…

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1118438342601776272005-06-11T00:14:00.000+03:002005-06-11T00:19:02.606+03:00

* Φωτογραφικό δάνειο από τον vinilios (http://www.dpgr.gr/)Μια ζάλη το μυαλόκαι εικόνες γκρεμισμένες στην καρδιά μόνομε ένα φιλί υγρόκαι έναν κόμπο στο στομάχινα σου λιγώνει το όνειροΚαι ένα γιατί και πωςνα σε χαρακώνει βαθιάκάθε υγρό σου να το βγάλεινα το κάνει βρωμιά και ανάθεμαΓιατρικό του να γελάςκαι σαν το δάκρυ το γλυφόπεισματικά αλμυρό το κάμειςκαρπό άγονο σε εδάφη κακοτράχαλαανθό χωρίς

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1117791835733152122005-06-03T12:41:00.000+03:002005-06-03T12:43:55.736+03:00

Τούτη την γειτονιά την αγαπώκαι ας έχει άρωμα κατάραςΔεν χορταίνω την ασχήμια τηςνα με τρελαίνει με έρωτα,κι ούτε μια ευχή άνεμοστους δρόμους τους στενούς τηςδεν πρόλαβα καν να ψελλίσωΤότε θέλω στην κοίτητου χαμένου ποταμού τηςλιθάρι ασήμαντο να γίνωβορά και σε χέρια παιδικάκαι σε ροζιασμένατον χάρο για να κοροϊδέψωκαι χαρά σε πανηγύριπολίτικο να τον κάνωΣαν φιλί στο στόμα θα του δίνωκαι με

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1117305264806054702005-05-28T21:31:00.000+03:002005-05-28T21:34:24.810+03:00

Πάμε ένα γύρω στην χαμένη πόληκαι με ένα μυστικό για φυλακτόμε μια χούφτα χώμα χωρίς νερόκαι ένα όνειρο μαύρομε μια πληγή ηδονήκαι μια ηδονή πληγήθυσία να γενούμεΜε μια σχεδία καράβιστα κύματα του ωκεανούκουβέρτα και σκουπίδι συνάματην αλήθεια να γυρεύειΝαυαγός ένα τεκνό και μια αλήθειαποια να πιστεύεις άραγεΈνα γαμώτο μόνο, είναι δειλόκαι η δειλία φυλακτό πιαΣαν αγναντεύεις τον ουρανόσαν και τον

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1116671633971090202005-05-21T13:31:00.000+03:002005-05-21T14:00:58.133+03:00

* Φωτογραφικό δάνειο από την katia (http://www.dpgr.gr/)Πως στο μύθο της φθοράς να διεισδύσεις;Πόσα κομμάτια να κάνεις το μυαλό σουκαι την ψυχή σου ένα;Γιατί όνειρο να γίνεις τάχα;Εσύ το πρόδωσες μην το ξεχνάς.Μοιάζει με μαραθώνιο προδοσίας η ζωή!Πια δεν θυμούμαι αν η ζωή είναι όνειροή το όνειρο ζωήΚαι τα δυο γλιστράνε από την αγκάλη μου όμως!Όσο ένοιωθα ότι χάνεται η πίστη χαμογελούσατώρα που

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1116621218195671312005-05-20T23:30:00.000+03:002005-05-22T12:59:02.946+03:00

* Sacco & VancettiΚαι στο μυαλό και στα κόκαλα πονώμια ματιά με ξιφουλκεί αέναατο μυστικό να το κρατήσωκι ας είναι μόνο αγάπη για ζωήΚάθε μέρα χτίζω τον κόσμοκαι κάθε μέρα με ρίχνω στο κενόμα κάθε ξημέρωμα χτίστη με βρίσκειΑφού έλιωσα το βλέμμα μουνα γευτώ την ομορφιά του κόσμουτυφλός πια ζω στα όνειρά μουΚατάρα μεγαλύτερη από τις πιο μεγάλεςόταν να χαϊδέψω ότι αγάπησαποτέ ίσως δεν το συναντήσω

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1116527886003388672005-05-19T21:34:00.000+03:002005-05-19T21:38:06.006+03:00

Εσύ είσαι δροσιάκαι ένα χαμόγελοένα δάσος με μανιτάρια μόνο γλυκάδέντρο με κλαδιά και ρίζες δίπλα σε ποτάμιΜατόκλαδα ένα στρέμμακαι χείλη αφτιασίδωτη φωτιάσεμνή μα προκλητική γηένα ποτάμι θάλασσα.Ουρανός με αστέρια γιομάτοςκαι ένα φεγγάρι γλυκό λουκουμάμε μπόλικη κανέλασε χέρια παιδιού αγνού παιχνίδιξίφος δωρικό συνάμαακουμπισμένο δίπλα στην παλαίστραΔίποδος αρχηγός αγέλης λύκωνΦύλακας συνάμα και

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1116092307150750252005-05-14T20:34:00.000+03:002005-05-14T20:40:50.313+03:00

Όταν τρυφερά τους λαγόνες σου δαγκώνω, μέλι γίνονταικαι το άρωμά σου ζωγραφιά περίτεχνηΤο δικό μου… μπόχα σε καλντερίμι Πλακιώτικοαφού να σε μεθύσει δεν κατάφερα ποτέςMετέωρος την σκιά σου γυρεύω τότε να ψαρέψωμα το φως του χαμόγελού σου μου την στέρησε και αυτήΚαρικατούρα της ζωής,να τεμαχίσω τον έρωτα η λύση νόμιζα ήτανΟύτε που κατάλαβα ότι τον έρωτα στραγγάλιζακαι ας νόμιζα ότι αγκαλιά σφιχτή

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1116028324840864452005-05-14T02:49:00.000+03:002005-05-14T02:54:39.186+03:00

Γείρανε πια οι ώμοι μουκαι ‘σφιξαν την καρδιά μουκοιτώ τα αστέρια μα δεν τα φτάνωσαν τα χέρια μου άπλωσανα σε αγκαλιάσωπόνος συρτός μες στο μυαλό μουκαι το χαμόγελο σου, αγάπης πόνοςΠήρα να σεργιανίσω το άβατο της μοναξιάς σουαφελής θνητός και βλάσφημοςκι αντάμωσα την δικιά μουΚαταής, σε αλώνι ανθρωπιάςαπόθεσα τα όνειρα μουμπας και μαραθούνκαι γίνουν προμήθειες σε βαρύ χειμώναΦύσηξε άνεμος θεριό

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1115950411678638272005-05-13T04:57:00.000+03:002005-05-13T05:13:31.713+03:00

Το παιδί και ο ΠύργοςΌταν μια νύχτα φτάνει στο τέλος της η μυρουδιά μου,θα ανέβω σε πύργο ψηλό να δώσω μια βουτιάΝα αγκαλιάσω το γκρίζο πέτρωμαπου εκεί κάτω χάσκει στην μοναξιά τουΤρέμοντας το αίμα και την κραυγή,ξέροντας πως για με, οστεοφυλάκιο δεν υπάρχειΘα ανέβω στον πύργο τον σκοτεινόμε ένα χαμόγελο ζωής,την παράφορη πίεση αφήνοντας στο κορμί μουάχρωμης κηλίδας ανάμνησησκέψεων παρδαλών που

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1115707152829874842005-05-10T09:35:00.000+03:002005-05-10T09:41:24.476+03:00

…να μιλάμε και να ζούμε για την αγωνίατου αγωνιωδώς ανεξιχνίαστου τότε μόνο,και να φτιάχνουμε ιστορίεςπου δεν έχουν ούτε δράκους ούτε ιππότες.Ούτε χώρα ούτε και χωριό,κανένας νάνος ανάμεσα μας να ζεικαι κανένας δαίμονας,να μην μπορούμε να ποιούμε νερό με σούγλο τραβηγμένοαπό πηγάδι βαθύ όσο και οι μύθοικαι την γουρουνόπουλανα μην την κάνουμε πια παστή σε μια λάτα ριγμένη...γιατί αναμασήματα

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1115130610606417902005-05-03T17:27:00.000+03:002005-05-03T17:31:54.446+03:00

14 χρόνων είχα ένα πουλάρι. Φοράδα αυτή έγινε και εγώ σχεδόν έφηβος...Χάρισμα του παππούλη μου ήταν, αυτός ήταν και Παπάς, αριστερός στην αντίσταση και μεγάλος χαρτοπαίκτης, που για να γλιτώσει την εκτέλεση, την γιαγιούλα μου παντρεύτηκε, την μάνα της μάνας μου, 14 χρόνια αυτή μεγαλύτερη...Παπάς έγινε, ήταν το δικό του κρίμα, μαζί με άλλα και η αποπληρωμή του... Μεγαλοχώρι ήταν, χωρίς καμιά

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1115053570780745912005-05-02T19:59:00.000+03:002005-05-02T20:06:10.780+03:00

Ποιος τον μάγεψε τούτο τον λαόπως τάχα έμαθε να γιορτάζεικαι με ζωντανούς και με νεκρούς συνάμα?Πως το νερό έμαθε να το κάνει πέτρακαι την πέτρα νερό?Μοσχολούλουδο μου σε ευχαριστώπου είμαι κομμάτι σουαν και μόνο πόνο νοιώθωΕσύ έκανες την λεβεντιά άνθρωποκαι τον λεβέντη όραμα!Και το άδικο με πόνο πλασμένοκαι αυτό έφτιαξεςΠάμε ένα ταξίδι παρέακαι αν κουραστώ συγχώρα με!

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1114975477732701822005-05-01T22:23:00.000+03:002005-05-01T22:24:37.733+03:00

Τόσα χρόνια και αν την καρδιά μουέκανα κομμάτιακάρβουνο και στάχτη γίνηκανκαι όταν το κορμί μου το μοίρασασκουπίδια έγινανένα μυαλό και μια ψυχή κράτησαμόνο για όπλοκαι την αγάπη οδηγό μουμόνο που….μόνος μου κατάφερα να μείνωκαι για συντροφιά να έχω το τέλοςΌτι όμως έχω γνωρίσειτόσο όμορφο θα μείνειόσο και το αγάπησα.Ευχαριστώ!

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1114708644336678222005-04-28T20:15:00.000+03:002005-04-28T20:17:24.336+03:00

Η γη και η ζωή είναι πάντα μεγάληαρκεί να βρεις το μονοπάτι το χαραγμένοκάποια σημάδια ομορφιάς πίστης και γαλήνηςέχει και δειλινό και ξημέρωμακαι μια συντροφιά πάντα πρέπειτι, την έρημο σεργιανάς,τι, και την ζούγκλαένα χέρι θέλει μόνοπου να το χαϊδεύεις χωρίς φόβοαρκεί μια ανάσα, ένα γέλιο και ένα δάκρυκαι τα ποτάμια κάνουν τότε πίσωκαι η θάλασσα γίνεται στεριάσημαία δεν θέλεικάτι να νοιώσεις

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1114619024270525702005-04-27T19:21:00.000+03:002005-04-27T19:23:44.270+03:00

Καρικατούρα και εγώ της ζωής είμαι...σαν τον καραγκιόζη που χορεύει το δικό του χασάπικο...σε μια ορδής τα βήματαλιθάρι στεγνό από κάθε δροσιάκαι άμμος που εύκολα σκορπιέταιστον άνεμο τον μικρό μικρότερος...ένα βήμα το έκανα δέκα και δέκα βήματα έναμια προσευχή κατάρακαι καπετάνιος έγινα σε έναν σκυλοπνίχτη...Κάτι σαν μια μόνο ραγάδα σε κορμί θεϊκό...και μια ροχάλα μεγάλη σαν τάλιρο παλιακόένα

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1114537379293308992005-04-26T20:41:00.000+03:002005-04-26T20:42:59.293+03:00

Θέλω μια αγκαλιά και ένα φιλίστην πληγή μου γιατρικό,τον ήλιο παρέα με ένα γνωμικό,ένα ποτήρι δάκρυα και μια καλή κουβέντα νύφη!Ένα γιατί μόνο με το γιώτακαι έναν γκρεμό καθάριο δηλαδή.Πώς να ανασαίνεις στο κενό και πως το κενό να κάμεις ανάσα;…

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1114329932039543342005-04-24T11:01:00.000+03:002005-04-24T11:05:32.040+03:00

Μια ζωή και μια νότα…μια σκηνή, ένας εργάτης, μια αξίνα, και ένας εργοδηγός...έτσι περιγράφουν οι κομουνιστές την ζωή...Εγώ όνειρο πάντα είχα το όνειρο,και την ελπίδα ότι τρομοκράτης θα γινόμουν...Έγινα όμως λάσπη και εμετόςαπό ανθρώπους όμορφους καμωμένους...αλλά και ανακούφιση όταν με ξέρναγανκαι γλίτωναν από την βρωμιά μου...Μεγάλη χαρά για μένα...χρυσό έκανα τα φλέματά μουκαι διαμάντια τα

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1114286503273566712005-04-23T22:59:00.000+03:002005-04-24T10:47:35.060+03:00

Πως κούπα και ρήγας να ήμουν....πως την φωτιά την άδοξη σε μιας στιγμής τσιγάρο να την σβήσω...Πως να βρω τον τρόπο τον ρυθμό των ματιών να μπορώ να βλέπω...μια ανάσα να την αγκαλιάσωκαι ένα φιλί στην γωνιά την καλυμμένη να αποθέσω...Πως τον καπνό χρώματα να κάνωκαι τους τοίχους αγκαλιά σε ένα όνειροΤο καθρέφτισμά σας να μπορέσω να μετρώκαι το μικρό το δάχτυλο το αμήχανο να το κάμω μηχανήΈνα

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1113737128040874232005-04-17T14:24:00.000+03:002005-04-17T14:25:28.040+03:00

Για ένα φιλαράκι να μιλήσω…της πασχαλιάς χλωμό φύλλο!Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατίτων νεκρών τα κυπαρίσσια φίλοι είναι…τούτο όμως το όμορφο ήταν βελανιδιάμε καρπούς από αγκάθια φυλαγμένους…Την άλλη μέρα καστανιά όμως έγινε…πάλι με αγκάθια τους καρπούς φυλαγμένουςτο κόκκινο των φύλλων της όμως,στου ήλιου το δειλινό, ρουμπίνια χρυσόδετα,και ο καρπός της μέλι μόνο...Στάθηκα εμπρός τηςΉταν ψηλή….

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1113723718122578042005-04-17T10:40:00.000+03:002005-04-17T10:44:35.623+03:00

Τα άλογα τα παράλογα...τα συναντάς κάθε πρωινόκαι το δείλη σε κοιμίζουνόπως και το τραγούδι το αχνό,αυτό που ψιθυριστά το λέμεΆσπρο και μαύροσαν το σπόρο τον γόνιμο και τον στείροόπως όταν ένα όνειρο δεν γίνεται αμάγαλμαγια μια ουτοπίαόταν το δάκρυ κρύβει το χαμόγελοκαι το χαμόγελο το δάκρυόταν χειμώνας έρχεται χωρίς φθινόπωροκαι το καλοκαίρι χωρίς την άνοιξη της ψυχήςόταν τρυγάς από ξένο

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1113342302782009962005-04-13T00:40:00.000+03:002005-04-14T19:54:53.990+03:00

Φθινόπωρο...δυο οργιές ζωή, δυο και ο δρόμος...Οκτώβρης μα όχι καίσαρας ο χρόνος, και άνεμος φωτιάμια πόλη σαν χωριό και άνθρωποι μεγάλοι, μα σαν παιδιάκαι ένα δέντρο -μέχρι τον ουρανό- να τα φυλά ο χαμένοςγια να παίξουμε όλοι το κρυφτό...ένα φεγγάρι γιομάτο να κλείνει το μάτι, και μια γερόντισσα στο μπαλκόνι ξεχασμένη να χασμουριέται...την λαίλαπα της φωτιάς την είδα πρωταγωνίστριαμα ούτε και

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1113205552278093512005-04-11T10:45:00.000+03:002005-04-11T10:45:52.280+03:00

... δεν πρέπει να ξεχάσω τις σκιές μουνα σκουπίσω από τους δρόμους που διάβηκα,και τους κρυφούς και από αυτούς που είχα μαζί μου συνοδοιπόρουςστο κάτω-κάτω ένα φαράσι και μια σκούπα θέλω μόνο,και έναν κουβά σκουπιδιών να τις θάψωένα διάβα είναι και αυτό και τραγούδι,μισό φιλί και ένα χάδι στις σκιές των άλλων…τούτες, των άλλων, όμως δεν θα τις πειράξω……αγάλματα θα τις κάνω από μαλαματένιο

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1112548624848989252005-04-03T20:14:00.000+03:002005-04-03T20:20:00.430+03:00

Χίλια λάθη, χίλιοι και οι λόφοιχίλια και τα ανηφόρια που σε σταυρούς οδηγάνεμιλιούνια οι ορδές των άπιστωνχίλιες οι κραυγές που φονικό γυρεύουνΈνας όμως ο σκοπός και το ζητούμενο ένα.Του Προμηθέα ο μύθος να αναγεννηθεί για χίλια χρόνια ακόμαΣυνάμα η βουή του πόνου μόνο να μεγαλώνεικαι το σκοτάδι πιο μαύρο ακόμα κάθε αυγή να ριζώνειΌλα έρημα ήταν, μα γίνανε ζωήκι αναστεναγμός μεγάλοςκαι η δική μου

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1112521447553058362005-04-03T12:43:00.000+03:002005-04-03T12:47:43.766+03:00

Μια ζωή φουσκωμένη θάλασσα τα μάτια μουκαι περιγιάλι τα όνειρα μου έρημο,πόλεμο θέλησα να κάνω, για τα δάκρυα όλων, αλλά νικήθηκαόλα μαζί πλημμύρισαν την ψυχή μου τώρατι και αν το σπαθί μου κάποτε ακόνισατσακίστηκε πάνω στον βράχο του πόνου γιατί το κακό δεν το αγάπησαδίπλα στην ρίζα του αγαπημένου μου μοβ ζουμπουλιούπρόχειρο τάφο φρεσκοσκαμμένο αντάμωσασιμά του γλέντι γινόταν και έσυρα τότε για

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1112457910887151392005-04-02T19:04:00.000+03:002005-04-02T19:47:20.083+03:00

Πως τον πόνο να τον κάνεις λέξεις;Πως το χάδι και την αγάπη να την μετρήσεις;Και το δάκρυ σαν ποτάμι γίνεται πως να το φράξεις;Του σύννεφου την άκρη θέλω να πιάσω και της μοναξιάς την άκρη ακόμα.Μαλαματένιο όνειρο να κάνω να το χαρίσω σε αυτό, που ανίκανος στάθηκα να πείσω, ήθελα μόνο!Πληγή μόνο και σε με και στους άλλους έκαμα στο τέλος, και πέτρα μαύρη κέντησα με μαύρο νήμα.Όσο και να κοιτώ με

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1112451248728070402005-04-02T17:12:00.001+03:002005-04-02T17:18:29.076+03:00

Ο Ροβεσπιέρος… Ο επαναστάτης που κατάφερε να γίνει ο αντεπαναστάτης του εαυτού του δηλαδή! Και το μέταλλο, που αντί για αλέτρι, έγινε γκιλοτίνα, και ο Ροβεσπιέρος, ένοχοι δεν νομίζω να ήταν! Οι πράξεις σίγουρα όμως ενοχή προσφέρουν, και οι καλές και οι κακές! Όλες οι πράξεις όμως, και επανάσταση είναι, και αντεπανάσταση, εκφυλισμός τους η τρομοκρατία κάθε είδους! Περισσότερο τρομοκρατία όμως,

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1112031661738635652005-03-28T20:39:00.000+03:002005-04-02T17:20:43.473+03:00

O Zαν Πωλ Mαρά, η Σαρλώτ Γκωρτέ και ο φόνος, η γαλήνη και ο Ροβεσπιέρος, το δράμα της Μαρίας Αντουανέτας στα 38, και το ζήτημα της επανάστασης.Η λαιμητόμος και το μέταλλο, και ο κάθε Λουδοβίκος XVI, κάθε κόσμου!Οι αντεπαναστάτες… και η τρομοκρατία…1793 τότε, 1793 και τώρα…ή αλλιώς «Ένας μεγάλος τίτλος, και η ανάγκη για ασφαλίτες!»Γνώρισα και ανθρώπους άλλους, μπουνιά στο μαχαίρι, νομίζω έδιναν!

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1111875974317393332005-03-27T00:24:00.000+02:002005-03-27T00:33:01.510+02:00

Παλαμάκια, παλαμάκια στου γιαλού τα βοτσαλάκια όπως έλεγα...ή, …Ακου ρε μαλάκα φίλε μου, Νεκτάριε, πως μια ιστορία γίνεται Ιστορία…....Το λοιπόν εγώ με τον ροφό καμιά σχέση, ούτε και με δελφίνι ποτές μου είχα...Έτσι και οι ταξιδιωτικοί μου προορισμοί προσπαθώ να είναι ασφαλείς.......ξέρετε, τα απαραίτητα μόνο, και μια εγγύηση ασφαλούς απόπλου και πλεύσης πρωταγωνίστρια πάντα, …ναυαγοσώστης στην

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1111754719895172022005-03-25T14:44:00.000+02:002005-03-25T14:55:40.746+02:00

Αίμα, παραδόξως, πορφυρό και αναστεναγμός, …κοντά δυο λίτρα, στο στρώμα που έρωτα έκαμα, μελάνι μου έκαμα. Και μια κόρη αντάμα βρύση να λέει ότι είναι η πληγή! Σε μούσκιο, σε χολή και σε μαράζι, ο Παρθενώνας μου λάσπη έγινε! Ένα νταμάρι μια ζωή, όνειρα να βγάζει, και διπλανό νταμάρι εκείνο που τσιμέντο μόνο φτιάχνει. Χορευτής, άχαρος, μα τιμημένος, με δάκρυα για γαρύφαλλα στα πόδια μου πεταμένα

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1111744282414954262005-03-25T11:49:00.000+02:002005-03-25T11:53:11.750+02:00

Αμαρτία μεγάλη έχω κάνει, δεν φοβήθηκα παρά μόνο τον εαυτό μου. Και έναν εφιάλτη παιδικό όμως, μια νταλίκα που πήγε να με σκοτώσει, και το κρύο, όταν έφηβος, χειμώνα, με μηχανή από τον Διόνυσο στην Ομόνοια γυρνούσα. Λάθη έχω κάμει πιότερα όμως. Ένοχος, την καταδίκη, κατάρα σε μένα είναι κάθε μέρα, νέα καταδίκη να ‘ναι. Πώς να περπατήσεις όταν στο ειδώλιο κάθε μέρα πρέπει να καθίσεις. Πώς ότι

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1111694870662975882005-03-24T22:06:00.000+02:002005-03-24T22:07:50.663+02:00

Ήταν ζεστός ο μήνας,ημέρα Παρασκευή, 2 του Ιουλίου το 2004 η αποφράδα ημέρα,λίγο, μόνο λίγο, πριν το νυχτολούλουδο ανθίσειχυμούς και οράματα νέας αρχήςθνητών θεών την ψυχή να πλημμυρίσειτο ξημέρωμα τότε κίνησε του δικού μου γένους ο Πατριάρχης,το γύλο της ψυχής του από βραδύς όμως ετοιμάζει…μα να! …πριν ο γέρος ήλιος στον θρόνο του καλοκαθίσειτους γόνους τους όραμα και θήραμα,ευχή και κατάρα στη

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1111670747855325132005-03-24T15:23:00.000+02:002005-03-24T15:27:34.326+02:00

Η μια το βιολοντσέλο είναι, και η άλλη το μπουζούκι. Δυο τρόποι, μια μουσική. Εγώ, ο οργανοπαίκτης! Εσείς, το κοινό, που σας προσβάλω με τα φαλτσαρίσματά μου. Και γαρίφαλο στο αυτί, και ρόδο στο πέτο. Σε κήπο έμορφο μόνο όμως! Του δικού σας δηλαδή.Σας ευχαριστώ...και λίπασμα δικό μου, και κούρδισμα, υπόσχομαι να το κάνω!Ένα ταγκό και ένα ζεμπέκικο σας χαρίζω.

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1111312636155411022005-03-20T11:56:00.000+02:002005-03-20T12:01:06.870+02:00

Και να που τώρα φοβισμένος, στο μυαλό μου κάνω παρέα. Μικρός θυμάμαι τα όνειρα μου και οι εφιάλτες μου πρωταγωνιστές νωθρούς είχαν. Τώρα; Αυτά πρωταγωνιστές είναι! Την ζωή και αν δεν την πρόλαβα, ζωή πάντα ήταν. Τα όνειρα γιατί να είναι ζωή; Ας περπατήσουμε μαζί… τον μίτο για να βρούμε. Αρχίδια! Και τα πουλιά φαγητό το κάναμε. Και τα βουνά μπάζα, στην πρόοδο ποιου τάχα γένους, κάναμε! Θα σύρω για

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1111310064295940062005-03-20T11:13:00.000+02:002005-03-20T11:14:24.300+02:00

Και να που με την μέρα μάλωσα. Αντίδικοι σχεδόν από βεντέτα παλιακιά μπορεί. Στο εφετείο τελικά με πήγε. Μάρτυρα τότε κι εγώ, κάλεσα τις νύχτες μου όλες. Στημένο ήταν και αυτό, στημένη και η δίκη. Τσαντίστηκα και τα χρώματα όλα να τα βγάλουν έξω απαίτησα. Στα όνειρα, της δίκης, αίσθηση του λαϊκού, χαμογέλασα ζητώντας τους να σωπάσουν. Του συνηγόρου μου το αυτί το φίλησα στην άκρη του λοβού του

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1111267820769236652005-03-19T23:28:00.000+02:002005-03-20T10:36:16.116+02:00

Είμαι κάτι ασήμαντο, είμαι και κάτι μικρό. Κοιτώ γύρω μου, πόσο σημαντικά είναι όλα. Για μένα πιο πολύ ακόμα. Κοιτώ και μέσα μου, και αχ είναι. Ότι λάτρεψα το ίχνος μου δεν μπορώ να του το αφήσω. Το νοιώθω. Κοιτώ, πάλι και σκοτάδι και αστραπή βλέπω. Τα αρώματα του κήπου μου, αυτού ντε, που ποτέ δεν κατάφερα να σιάξω, βουή και αντάρα γίνονται! Μέθη τάχα απ΄ το όνειρο ή απ΄ την βουή του κόσμου

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1109987525810835892005-03-05T03:20:00.000+02:002005-03-05T03:52:05.820+02:00

Έτσι και αλλιώς, σεργιανούσα ενίοτε, είτε στο Κολωνάκι, είτε στα Εξάρχεια, άχρηστος πάντα δρόμο να διαλέξω.Άσε δε, που σημασία έχει το ταξίδι, καθώς είπε κι ο Άλλος. Δεν λέω, άδικο, δεν είχε! Όμως, αυτό μοιάζει, κάπως, με το γαμήσι. Άμα ρε παιδί μου δεν πετύχει… κούραση και ιδρώτας μόνο… είναι η διαδρομή. Έτσι το λοιπόν, κι εγώ, κάθισα και σκέφτηκα. Πριν καλά-καλά όμως το σκεφτώ το όλον, και

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1109883955885517722005-03-03T23:05:00.000+02:002005-03-03T23:05:55.893+02:00

Κλεισμένος σ΄ένα δωμάτιο, γεμάτο καπνούς χωρίς παρέα.Τι να με περιμένει;Ας ετοιμαστώ για όλα το λοιπόν.Μην ξεχάσω να περάσω κι απ΄το SOTRIS.Να θυμηθώ... 18 φορές νομίζω, κατέβηκα τις σκάλες του, 180 φορές αναρωτήθηκα πως τους φτιάχνουν πια τους ανθρώπους.Τουλάχιστον, βρήκα ένα λινό παντελόνι PRADA, και ήρθα ο άνθρωπος και βγήκα από το αδιέξοδο, το υπαρξιακό.Πολλά τα σκαλιά όμως και πείνασα.Κίνησα

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1109391588757605532005-02-26T05:52:00.000+02:002005-02-26T06:20:23.270+02:00

- Ακούει κανείς;Ok. Δεν ακούει κανείς.Ας πω τότε κάτι μεταξύ ιστορίας και μύθου. - Ρε μαλάκα κλείσε το φως… με βλέπω. …συγνώμη, συνεχίζω…. Rewind… Ας πω, τότε κάτι μεταξύ, μύθου και ιστορίας. Συγνώμη πάλι… - Ας το ρε μαλάκα μη το παλεύεις… χρειάζεται και κάποιο storyboard! Ok. Είμαι ξανθός, ή μελαχρινός, ή σπαθάτος, με γαλανά μάτια, ή πράσινα ή καστανά, ή μαύρα, ή μελιά. Μάτια τεράστια με ματιά

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1109364365097328792005-02-25T22:32:00.000+02:002005-02-25T22:46:05.100+02:00

- Πρέπει πρώτα να την θυμηθώ μόνο, πρέπει μόνο να την θυμηθώ. Γαμώ… - Θεοί!!! Το κεφάλι μου πονά με το «αυτό» να προσπαθώ να κάνω… - Κάνω, ή κάμνω, άραγε το σωστό να είναι;------------------------------- “CUT” ------------------------------Ok, now I am cool.---------- 5, 4, 3, 2, 1, …φώτα, …κάμερα, ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ, ΠΑΜΕ ----------- Ας το πάρω ανάστροφα. Έτσι και αλλιώς δεν θέλω να «πονάω», …ας πονάω.

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1109098816439729922005-02-22T20:58:00.000+02:002005-02-22T21:00:16.440+02:00

Η ζωή είναι ένα ζεμπέκικο. Όπως το νοιώθεις, και αυτό και τη ζωή, το χορεύεις. Είναι κι άνεμος. Σαν… όταν τις σβούρες του, άνεμο τις κάνεις. Όταν μια αγάπη, στο μούσκιο… του ιδρώτα σου, η ζωή σε κάνει να την πνίγεις. Κύκλους κάνεις όταν το χορεύεις. Κύκλοι και η ζωή. Τον ανίερο και ατίετο τον έρωτα, Ποίος, άραγε, έτσι, ή αλλιώς, τον βαφτίζει; Σε μούσκιο, Ποιου; Πώς; Τα μούσκλια τίνος, στήριγμα,

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1108892774138547892005-02-20T11:46:00.000+02:002005-02-20T11:46:14.136+02:00

 

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1108889489659389772005-02-20T10:47:00.000+02:002005-02-20T10:51:29.660+02:00

Νομίζω άρχισα να χάνω τον δρόμο μου. Νομίζω όμως, χειρότερα, και τον προορισμό. Σίγουρα, όμως, νοιώθω ότι η ζωή μου ή / και το μυαλό μου, μοιάζει έωλο ή καλύτερα μετέωρο ίχνος πομπής αισθήσεων και συναισθήσεων.Και με την αίσθηση του χρόνου νομίζω κάτι σα να συμβαίνει. Δεν είμαι σίγουρος, αλλά, ή εγώ, ή αυτός μουδιάζει! Σίγουρα όμως, δεν τον καταλαβαίνω πια γραμμικά, όπως μου τον είχαν μάθει. Ότι

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1106523233264933862005-01-24T01:33:00.000+02:002005-01-24T01:33:53.263+02:00

jp 

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1106508658439836582005-01-23T21:29:00.000+02:002005-01-23T21:30:58.440+02:00

...άλλαξα συνάμα και δεκαετία και αιώνα! Πρωτοχρονιά 2000 (millennium), 19:00 Σε δημόσιο έρημο πάρκο, και σε παγκάκι παλιακό καθήμενος, μια πεταμένη γόπα που βασίλισσα κόκκινη, από φλόγα, στην ερημιά ήταν, να σβήσει αυτή αρνιόταν, εγώ έγειρα και στα χείλια μου την μοναξιά της, απόθεσα. Κοιτώντας τον ουρανό, τον καπνό της, στα στήθια μου, γαλάζιο σύννεφο ήθελα να κάνω. Λίγο πριν όμως δεν θα σας

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10321856.post-1106507315741318152005-01-23T21:07:00.000+02:002005-01-23T21:10:21.540+02:00

Τότε, θυμάμαι, συνάντησα τις μοίρες μου! Μικρό κι άβγαλτο εγώ ακόμα… πουλόβερ πολύτιμο, νόμιζα έπλεκαν. Έτσι λοιπόν, πρόθυμος πάντα, στο κάλεσμά τους, τα χέρια μου άπλωσα, το μαλλί, κουβάρι αυτές να το κάνουν. Ούτε και πήρα χαμπάρι ότι οι βελόνες Νο 5, οι χρυσές το χρώμα, σκουριασμένες λόνχες, του πόνου και του θανάτου εργαλείο μπορεί και να ‘ταν! Μου έκανε εντύπωση όμως, το ρούχο το μακρύ, το

Γιάννης Παπαδόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/15215892772800040902noreply@blogger.com0