Το θρόισμα του ανέμου... αγγέλου φωνή!

Η σκιά να χαράζει το κορμί η τάχα την διαφάνεια χολή, το δακρυ το άλικο, φως η σκοτάδι ας γενεί...

Κοιτώ τον ουρανό ...

Κοιτώ τον ουρανό και τον βλέπω για άνεμο
και αυτός να γίνεται θάλασσα οργισμένη.
Περπατώ το ποτάμι μα είναι βάτα ματωμένα
με αγκάθια για άνθη καλού,
Ψάχνω για μια ματιά και είναι μαύρη τρύπα
με έναν σταυρωμένο σε ερωτική αγκαλιά
και πίνω το αίμα για κρασί
μα είναι η ψυχή μου.

Μαζεύω ένα λιθάρι λαμπερό που είναι καταγής
μα είναι το μυστικό σας.
Ψάχνω το δικό μου
μα είναι θαμμένο στην καρδιά σας.

Το βλέμμα μου είναι τα οστά σας
μα ζει ανάμεσά σας.
Ένας πουνέντες περνάει το μυαλό
και το ταξίδι γίνεται προορισμός
μα και το όνειρό σας.

Όμως θα συναντηθούμε κάποια φορά σε άλλους καιρούς
παραμυθένιους
και θα είναι η ζωή μας οργωμένη με κλαδιά αμυγδαλιάς
και ποτισμένη με άρωμα κερασιάς
μα λιπασμένη με δάκρυα λεμονιάς.

Και θα είναι καλύτεροι καιροί
με βασιλιάδες τα παιδιά μας.

Άδικο...

Είναι άδικο ότι έχω κάνει.
Μα πιο άδικο είναι ότι ο γιος μου δεν θα με θυμάται
Αγαπώ την σύζυγο μου,
μα δεν είμαι πιστευτός
σκίζω μόνο τις δικές μου σάρκες
αλλά όλοι φοβούνται μην τους δαγκώσω
με δόντια δανεικά.

Αγοράκι μου, ένα δάκρυ ένα φιλί και ένα χαμόγελο
ξεφτίλα σε κάθε όνειρο σου αφήνω

Ήμουν λίγος και το ξέρω
στο κάτω κάτω ούτε και 1,70
μα εσύ την μαμά σου μόνο να αγαπάς

Χάραμα

Σηκώθηκα και ο ήλιος ξαναγεννιόταν
Χάραμα,
το άστρο μου ένοιωσα πως λησμονιόταν
Τα λιγοστά μαλλιά μου, γκρίζα σαν τα όνειρά μου
τα έκρυψα από την ματιά μου
μα τα δάκρια κόκκινα και μαύρα τα έβαψα σαν την καρδιά μου
Δεν πονώ πια… γιατί έχω πονέσει
Ψυχιατρείο της ζωή αγωνιά, για τα ψυχιατρεία του κόσμου μας
Με έναν κλόουν μόνο πρωταγωνιστή
το χαμόγελό του δάκρυ μόνο να ναι.
Τις ρίζες μου ποτέ δεν τις όρισα
μα με το δάκρυ μου τις πότισα
τα αχαμνά του κόσμου όλου θώρησα
μα το μονοπάτι το περπάτησα
έτσι και φοβήθηκα έτσι και αγάπησα
Ευχή και κατάρα μου το χαμόγελό σας.

Μια χούφτα παιδί

Μια χούφτα παιδί
με ανάσα τόσο δα μικρή,
μα… με καρδιά τόσο μεγάλη
που μας χωρά όλους.
Δυο μάτια μεγάλα,
που χρώμα δεν πήραν ακόμα.
Περιμένουν τον κόσμο να φανεί
με ένα χαμόγελο και ένα κλάμα αγνότερο του αγνού.
Ανάξια η κληρονομιά μα με ευγενείς απογόνους
το χρώμα των ματιών θα εκδικηθεί αγνά και ταπεινά
και εγώ… μόνο το περιμένω.
Για αυτό γράφω με ένα πεζό λόγο.
Ένας άθλιος πρόγονος πάντα θα παραμένω,
ευτυχώς για την ζωή, για λίγο ακόμα μάλλον όμως,
όσο και αν με πονά αυτό
όσο και αν την πληγή τούτο την μεγαλώνει
θα είμαι πάντα το παρελθόν.
Δεν λυπάμαι για όσα έζησα, ούτε για αυτά που δεν θα ζήσω
Λυπάμαι για το άρωμα που πια δεν θα οσμιστώ
Για το δάκρυ που το ανάξιο χέρι μου δεν θα γίνεται ένα με το δικό μου.
…
Δίνω όμως όρκο ζωής και θανάτου
θα γαμήσω ότι επιχειρήσει κακό
σε ότι με αγάπησε...

Ωδή για ένα δάκρυ

Το δάκρυ είναι ζωή
μα και βροχή που το βλέμμα το σμιλεύει
ρυτίδες το κάμει,
και σε υπονόμους ψυχών βασιλεύει.
Είναι και χαμόγελο που τον κοσμο τον κυριεύει
λούτρινα παιχνίδια του μυαλού
που σε λαβύρνιθο σε οδηγούν.
Ένας καμβάς λευκός που κόκκινη πινελιά στο κέντρο τον χαράζει
μα εγώ μαριονέτα του άδικου, λευκό πάλι τον κάνω.
Τι και αν αγκαλιά έχω, κανείς δεν την θέλει.
Πονώ μα δεν φωνάζω
Φοβάμαι το κακό...
...που εγώ έχω κάνει,
χαμογελώ μπας και με ξορκίσω
και σε κόσμο δίκαιο να ναυαγήσω.
Θυσία... στην ουτοπία
που δεν τόλμήσαμε
καράβι χωρίς καραβοκύρη
στις θάλασσες του ονείρου
με άνεμο το κλάμα μας
και με ένα δάκρυ για φεγγάρι
χωρίς αστέρι για οδηγό
μα με ένα παράπονο για κύμα.

Καλημέρα...

Στο κρεβάτι μου ξύπνησα
μα δεν τον αναγνώρισα τον τόπο
έναν ήλιο θυμάμαι και ένα φεγγάρι μόνο να με τυραννά
γύρισα τον κόσμο όλο, μα «φως» και «σκοτάδι» μόνο είδα
η καρδιά μου πόνεσε και την ξέρασα,
χρώματα γύρευα
μήτε γκρίζο όμως βρήκα.
Μόνο κάποια ηλιαχτίδα ζέστανε την ψυχή μου και την καρδιά μου
στο διάβα της ζωής
μόνο που είναι τόσο πολύτιμη που δεν ξέρω αν είμαι ικανός να την διαφυλάξω.
Στον δρόμο όμως συνάντησα το παρελθόν κάθε ψυχής
και ακόμα ψάχνω αν πόνο ή χαρά μου χάρισαν
και είπα να φτιάξω το μέλλον
και τότε κατάλαβα ότι το παρόν με γέννησε και φοβήθηκα.
Μόνο ένα λουλούδι και ένα άρωμα ονειρεύτηκα και λίγο χρώμα
μα ξέρω πια ότι με έμαθαν ότι ένα σκουπίδι είμαι στην χωματερή της ψυχής μας

Συγνώμη Νικόλα… συγνώμη όνειρο…

Μετρημένα λόγια....

Ο λόγος που σας στερήθηκα δυο σχεδόν χρόνια…

Αθάνατος είναι ο θάνατος

Θάνατε μου άκου…

…περπατούσα και συνάντησα σκιές,
συνάντησα και ανθρώπους γυμνούς
που νόμζαν ότι ήτανε ντυμένοι.
Το παρελθόν είναι όμορφη πόλη,
μα το μυαλό μου μόνο, εκεί μένει
Το μέλλον χωρά τους όλους, ζωντανούς και πεθαμένους,
μα το παρόν κυλλά όπως του ματιού το δάκρυ
και το χαμόγελο μένει, παλάτι χωρίς τον βασιλιά του.
Χάθηκα… ψάχνοντας το φως
Στον δρόμο, …στο ανηφόρι, …έγινα σκιά
και χάθηκα στα ίχνη.
Ίχνη όμορφου κόσμου χρωματιστού
που τα χρώματά του ποτέ δεν θα μπορέσω να δω.
Μόνο σκιές… θα συναντώ,
και η μεγαλύτερη εγώ..

Συγνώμη…

Περιεχόμενα...

Σκιές, αναμνήσεις, καταγραφές ταλαίπωρες.


Έχω ένα μωρό` μου χάρισε την ανάσα του στο προσκεφάλι μου για συντροφιά. Είναι η μπέμπα μου! Την ευχαριστώ. Την ευχαριστώ κι άλλο, γιατί αυτό τον έρωτα τον κάναμε το πιο όμορφο πράγμα που έχει συμβεί στον κόσμο. Τον γιο μας. Είναι πια μεγάλος πολύ μεγάλος για να είναι προσδοκία όνειρο ή εικόνα. Είναι δεκατριών μηνών. Έχω σταματήσει εδώ και αρκετό καιρό να γράφω στο blog μου. Καλώς, κακώς, δεν ξέρω! Πάντως θα προσπαθήσω μάλλον ξανά να «σημειώνω» σκηνές της ζωής, δικής μου, ονείρων ή άλλων.

Ξεκινώντας πάλι σήμερα θα σας θυμίσω ότι με λένε Γιάννη, ο χρόνος έχει συνθλίψει τον νου μου και το σώμα μου πια, μιας και διανύω το τεσσαρακοστό πρώτο έτος της ζωής μου.

Επανέρχομαι…