Τέλος: ο σκοπός μιας ενέργειας/ών. Σκοπός κάθε γένεσης είναι η ανάπτυξη της δυνατότητας του «δυνάμει όντος»
σε πραγματικότητα σε «ενεργεία ον». Στη φύση τίποτε δεν είναι περιττό, τίποτα μάταιο, τίποτα που να μην είναι τέλειο.

Αριστοτέλης

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

Κοιτώ τον ουρανό ...



Κοιτώ τον ουρανό και τον βλέπω για άνεμο
και αυτός να γίνεται θάλασσα οργισμένη.
Περπατώ το ποτάμι μα είναι βάτα ματωμένα
με αγκάθια για άνθη καλού,
Ψάχνω για μια ματιά και είναι μαύρη τρύπα
με έναν σταυρωμένο σε ερωτική αγκαλιά
και πίνω το αίμα για κρασί
μα είναι η ψυχή μου.

Μαζεύω ένα λιθάρι λαμπερό που είναι καταγής
μα είναι το μυστικό σας.
Ψάχνω το δικό μου
μα είναι θαμμένο στην καρδιά σας.

Το βλέμμα μου είναι τα οστά σας
μα ζει ανάμεσά σας.
Ένας πουνέντες περνάει το μυαλό
και το ταξίδι γίνεται προορισμός
μα και το όνειρό σας.

Όμως θα συναντηθούμε κάποια φορά σε άλλους καιρούς
παραμυθένιους
και θα είναι η ζωή μας οργωμένη με κλαδιά αμυγδαλιάς
και ποτισμένη με άρωμα κερασιάς
μα λιπασμένη με δάκρυα λεμονιάς.

Και θα είναι καλύτεροι καιροί
με βασιλιάδες τα παιδιά μας.

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

Άδικο...


Είναι άδικο ότι έχω κάνει.
Μα πιο άδικο είναι ότι ο γιος μου δεν θα με θυμάται
Αγαπώ την σύζυγο μου,
μα δεν είμαι πιστευτός
σκίζω μόνο τις δικές μου σάρκες
αλλά όλοι φοβούνται μην τους δαγκώσω
με δόντια δανεικά.

Αγοράκι μου, ένα δάκρυ ένα φιλί και ένα χαμόγελο
ξεφτίλα σε κάθε όνειρο σου αφήνω

Ήμουν λίγος και το ξέρω
στο κάτω κάτω ούτε και 1,70
μα εσύ την μαμά σου μόνο να αγαπάς

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008

Χάραμα



Σηκώθηκα και ο ήλιος ξαναγεννιόταν
Χάραμα,
το άστρο μου ένοιωσα πως λησμονιόταν
Τα λιγοστά μαλλιά μου, γκρίζα σαν τα όνειρά μου
τα έκρυψα από την ματιά μου
μα τα δάκρια κόκκινα και μαύρα τα έβαψα σαν την καρδιά μου
Δεν πονώ πια… γιατί έχω πονέσει
Ψυχιατρείο της ζωή αγωνιά, για τα ψυχιατρεία του κόσμου μας
Με έναν κλόουν μόνο πρωταγωνιστή
το χαμόγελό του δάκρυ μόνο να ναι.
Τις ρίζες μου ποτέ δεν τις όρισα
μα με το δάκρυ μου τις πότισα
τα αχαμνά του κόσμου όλου θώρησα
μα το μονοπάτι το περπάτησα
έτσι και φοβήθηκα έτσι και αγάπησα
Ευχή και κατάρα μου το χαμόγελό σας.

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008

Μια χούφτα παιδί





Μια χούφτα παιδί
με ανάσα τόσο δα μικρή,
μα… με καρδιά τόσο μεγάλη
που μας χωρά όλους.
Δυο μάτια μεγάλα,
που χρώμα δεν πήραν ακόμα.
Περιμένουν τον κόσμο να φανεί
με ένα χαμόγελο και ένα κλάμα αγνότερο του αγνού.
Ανάξια η κληρονομιά μα με ευγενείς απογόνους
το χρώμα των ματιών θα εκδικηθεί αγνά και ταπεινά
και εγώ… μόνο το περιμένω.
Για αυτό γράφω με ένα πεζό λόγο.
Ένας άθλιος πρόγονος πάντα θα παραμένω,
ευτυχώς για την ζωή, για λίγο ακόμα μάλλον όμως,
όσο και αν με πονά αυτό
όσο και αν την πληγή τούτο την μεγαλώνει
θα είμαι πάντα το παρελθόν.
Δεν λυπάμαι για όσα έζησα, ούτε για αυτά που δεν θα ζήσω
Λυπάμαι για το άρωμα που πια δεν θα οσμιστώ
Για το δάκρυ που το ανάξιο χέρι μου δεν θα γίνεται ένα με το δικό μου.

Δίνω όμως όρκο ζωής και θανάτου
θα γαμήσω ότι επιχειρήσει κακό
σε ότι με αγάπησε...