Κάθε σκέψη...

Μια χαραμάδα ζωής
παντοτινά πολύτιμης
κάθε σκέψη είναι...
…είτε μας πονά είτε μας εξιτάρει...
Για τους φοβισμένους όμως ποτέ δεν μιλώ
γιατί τους αγαπώ με άλλο τρόπο.
Τους κριτές απλά τους αποφεύγω
...για να μην συνθλίψω το προσωπείο τους!
Όσο και τον ιδρώτα μου απόδειξη ζωής θέλω να τον βαφτίσω
υγρασία νεκρού καλά συντηρημένου,
λίγο πριν τα δάκρυα μύρα αποχωρισμού είναι.
Με μια αγάπη ανάπηρη και ένα φιλί
τι να στηρίξεις;
Επιμένω!
Είμαι καλός στην σκέψη, καλός άνθρωπος δηλαδή,
αλαζονικός όσο και οι άλλοι
Δεν φοβάμαι να κάνω λάθη ατέρμονα
και να ζητώ δις συγνώμη,
αλλά φοβάμαι!
Το ηλιοβασίλεμα παλιά ήταν προσμονή στον έρωτα και την ζωή
τώρα πια ξέρω ότι με απειλεί!
Μια χαραμάδα ζωής
παντοτινά πολύτιμης
κάθε σκέψη
…είτε μας πονά είτε μας εξιτάρει...
...έλα αγάπη στο μονοπάτι του ασυμβίβαστου...
και ας είμαι εγώ ο δράκος του.
Τόσα χρόνια ντεκόρ, δόντια και φλόγα πια δεν έχω!

"γαμώτο"

* Τσίγκος Θάνος
Αφηρημένο κόκκινο, 1955, Λάδι σε Μουσαμά, 73,2x92 εκ.

Μικρό μου όμορφο «γαμώτο»
θεριό είσαι και ξωτικό
σε πολιτεία ασθμαίνουσα
και εγώ ορειβάτης σε άφταστο όνειρο
πόρνος πρώτος της αλήθειας
να κερνώ το άδικο
μα αγάπη κι έρωτας να νιώθω ότι είναι
Φιλιά δροσιάς που στεφάνι αγκαθωτό γίνονται
οι αναστεναγμοί,
και κρίνα διάφανα τα δάκρυα,
ζωγραφιά σε καμβά κατάξερο
με Άλικο χρώμα
Με μια σκλαβιά και ένα δρεπάνι στομωμένο
τι να θερίσεις;
Όσα τα άστρα και οι ρυτίδες πια,
και με πληγές μιλιούνια
για στρατό
πως κραυγή να βγάλεις
το «γαμώτο» σκοπό να κάνεις;
Θάλασσά μου μεγάλη,
το αίμα μου θέλει να σε ανταμώσει,
κάθε γωνιά, κάθε ψυχή να ακουμπήσει.
Φυλαχτό το πόνημα κάθε μικρής ψυχής ιερό,
σαν γίνεται φιλί χωρίς τον πόθο οδηγό και με το πάθος καραβοκύρη.

Ουπς!!!!!!!!!!

Άλλο σήμερα να γράψω δεν μπορώ γιατί δεν το έχω… και κάτι με τρομάζει
Μάλλον πρέπει να τα σταματήσω αυτά και να δεχτώ τα «δώρα» του μηδενός!
…ή να επιμείνω τα σάλια μου να τα κάνω αγάπη

Συγνώμη…

Κάτι σα να με πονάει...

* Φωτογραφικό δάνειο από τον vinilios (http://www.dpgr.gr/)

Μια ζάλη το μυαλό
και εικόνες γκρεμισμένες στην καρδιά μόνο
με ένα φιλί υγρό
και έναν κόμπο στο στομάχι
να σου λιγώνει το όνειρο
Και ένα γιατί και πως
να σε χαρακώνει βαθιά
κάθε υγρό σου να το βγάλει
να το κάνει βρωμιά και ανάθεμα
Γιατρικό του να γελάς
και σαν το δάκρυ το γλυφό
πεισματικά αλμυρό το κάμεις
καρπό άγονο σε εδάφη κακοτράχαλα
ανθό χωρίς βλαστό
πεταμένο σε μια άκρη μόνο θα ΄ναι
Με ακούς;
Φοβάμαι…
…έλα και άκου τον άνεμο στην σπηλιά μου…
Φως δεν έχει… μήτε ευχή μήτε και κατάρα!

Γειτονιά…

Τούτη την γειτονιά την αγαπώ
και ας έχει άρωμα κατάρας
Δεν χορταίνω την ασχήμια της
να με τρελαίνει με έρωτα,
κι ούτε μια ευχή άνεμο
στους δρόμους τους στενούς της
δεν πρόλαβα καν να ψελλίσω
Τότε θέλω στην κοίτη
του χαμένου ποταμού της
λιθάρι ασήμαντο να γίνω
βορά και σε χέρια παιδικά
και σε ροζιασμένα
τον χάρο για να κοροϊδέψω
και χαρά σε πανηγύρι
πολίτικο να τον κάνω
Σαν φιλί στο στόμα θα του δίνω
και με στεφάνι από αμάραντο και γιασεμιά
σαν τον στεφανώνω
την δικιά του καρδιά θα ξεριζώνω
Όταν σιμώσει όμως το δειλινό
θα τον μοιρολογήσω
σαν έφηβο και σαν ευχή
γιατί άμοιρος είναι και αυτός
χωρίς πατρίδα.

Καλό μας ταξίδι…

Πάμε ένα γύρω στην χαμένη πόλη
και με ένα μυστικό για φυλακτό
με μια χούφτα χώμα χωρίς νερό
και ένα όνειρο μαύρο
με μια πληγή ηδονή
και μια ηδονή πληγή
θυσία να γενούμε
Με μια σχεδία καράβι
στα κύματα του ωκεανού
κουβέρτα και σκουπίδι συνάμα
την αλήθεια να γυρεύει
Ναυαγός ένα τεκνό και μια αλήθεια
ποια να πιστεύεις άραγε
Ένα γαμώτο μόνο, είναι δειλό
και η δειλία φυλακτό πια
Σαν αγναντεύεις τον ουρανό
σαν και τον βυθό
ποτέ δεν τον καταλαβαίνεις
Με ποιο κουράγιο
να μείνεις μόνο πιστός
και όχι αγοραίος;
Ένας ήλιος πια χλωμός να σε γκαβώνει
και η νύχτα όπιο χωρίς μαστούρα!
Θέλω να γείρω στο στέρνο σου
την ανάσα σου να ακούσω
μα ο αχός της πόλης θόρυβο τον κάμει
και την σιωπή βασίλισσά μου!

Απολογία…

* Φωτογραφικό δάνειο από την katia (http://www.dpgr.gr/)

Πως στο μύθο της φθοράς να διεισδύσεις;
Πόσα κομμάτια να κάνεις το μυαλό σου
και την ψυχή σου ένα;
Γιατί όνειρο να γίνεις τάχα;
Εσύ το πρόδωσες μην το ξεχνάς.
Μοιάζει με μαραθώνιο προδοσίας η ζωή!
Πια δεν θυμούμαι αν η ζωή είναι όνειρο
ή το όνειρο ζωή
Και τα δυο γλιστράνε από την αγκάλη μου όμως!
Όσο ένοιωθα ότι χάνεται η πίστη χαμογελούσα
τώρα που κατάλαβα ότι χάνονται και οι άνθρωποι μαζί της
δάκρυα με πνίγουν σαν ανταριασμένη θάλασσα
Όσο περισσότερο με αγαπούν τόσο πιο μόνος νιώθω
γιατί είμαι ανίκανος να το γευθώ και να το ζωγραφίσω!
Σιχαίνομαι που γνωρίζω μόνο καλούς ανθρώπους κι αξιαγάπητους
ή που εγώ γιατί έτσι απλά τους βλέπω!
Ούτε ένα τσαμπουκά πια δεν μπορώ να κάνω!
Κάθε μέρα ξεκινώ ταξίδι φανταστικό
να «δω» και να «ακούσω», να «αισθανθώ» τους ρυθμούς
της δικιάς μου πόλης.
Χαλάσματα ονείρων συναντώ και πόνο ανέκφραστο!
κάτι μικρά παιδιά και κάτι γερόντια μόνο
σαν τα συναντώ
κουράγιο μου δίνουν και ξεκινώ πάλι το ταξίδι

Για αυτά και για άλλα είμαι ο πιο ένοχος από τους ενόχους!

Πληγωμένος…

* Sacco & Vancetti

Και στο μυαλό και στα κόκαλα πονώ
μια ματιά με ξιφουλκεί αέναα
το μυστικό να το κρατήσω
κι ας είναι μόνο αγάπη για ζωή
Κάθε μέρα χτίζω τον κόσμο
και κάθε μέρα με ρίχνω στο κενό
μα κάθε ξημέρωμα χτίστη με βρίσκει
Αφού έλιωσα το βλέμμα μου
να γευτώ την ομορφιά του κόσμου
τυφλός πια ζω στα όνειρά μου
Κατάρα μεγαλύτερη από τις πιο μεγάλες
όταν να χαϊδέψω ότι αγάπησα
ποτέ ίσως δεν το συναντήσω ξανά
Οι άσπλαχνες οι μοίρες
ξέρουν να σε κάνουν να πονάς
τον πόνο μόνο ποτές τους δεν τον γνώρισαν
- Καλημέρα!
- Για πού κινάς;
- Της αγάπης το όνειρο να συναντήσω
- …καλό δρόμο! Πάρε σε παρακαλώ τούτο το φλασκί
και γιόμισέ το με τα δάκρυά σου.
Με τούτο τον κήπο μου θα ποτίσω!
…να μην ξεχάσω την συντριβή μου να αποκρύψω!

Αγαπώντας ζεις… αγαπώντας πεθαίνεις…

Εσύ είσαι δροσιά
και ένα χαμόγελο
ένα δάσος με μανιτάρια μόνο γλυκά
δέντρο με κλαδιά και ρίζες δίπλα σε ποτάμι
Ματόκλαδα ένα στρέμμα
και χείλη αφτιασίδωτη φωτιά
σεμνή μα προκλητική γη
ένα ποτάμι θάλασσα.
Ουρανός με αστέρια γιομάτος
και ένα φεγγάρι γλυκό λουκουμά
με μπόλικη κανέλα
σε χέρια παιδιού αγνού παιχνίδι
ξίφος δωρικό συνάμα
ακουμπισμένο δίπλα στην παλαίστρα
Δίποδος αρχηγός αγέλης λύκων
Φύλακας συνάμα και προστάτης
αρκούδου σε νάρκη χειμέρια
και μιας ξανθιάς πεταλούδας
Οδηγός, μπροστάρης
στου ρόδου το ταξίδι
στο κενό της τέχνης

Έλα μάνα γη, σκίσε τα δικά μου σωθικά
Κάνε τα σκουπίδια, κάνε τα και στάχτες
κι άνεμο τους ότι αγάπησα χάρισε με!

Ερωτικό…

Όταν τρυφερά τους λαγόνες σου δαγκώνω, μέλι γίνονται
και το άρωμά σου ζωγραφιά περίτεχνη
Το δικό μου… μπόχα σε καλντερίμι Πλακιώτικο
αφού να σε μεθύσει δεν κατάφερα ποτές

Mετέωρος την σκιά σου γυρεύω τότε να ψαρέψω
μα το φως του χαμόγελού σου μου την στέρησε και αυτή
Καρικατούρα της ζωής,
να τεμαχίσω τον έρωτα η λύση νόμιζα ήταν
Ούτε που κατάλαβα ότι τον έρωτα στραγγάλιζα
και ας νόμιζα ότι αγκαλιά σφιχτή ήταν
Μια σβούρα η ζωή, μια σβούρα και ο έρωτας
πώς να μην ζαλιστείς;
Πάρε το δάκρυ μου και την ανάσα μου για θυμίαμα
και έναν θεό δικό σου
να τον δοξολογήσω
Άσε με μόνο να σε κοιτώ και να σε αγαπώ!
Εγώ τα ίχνη μου θα σβήσω!